euromoney a przełomie XIX i XX wieku Stany Zjednoczone zastąpiły różne waluty wsparte długiem jedna waluta, banknotami Rezerwy Federalnej,  a także banknoty Rezerwy Federalnej wsparte zadłużeniem papierami Federalnej Rezerwy wspartych aktywami.

Eksperci jednogłośnie stwierdzili iż zastąpienie waluty wspartej długiem na wsparta aktywami było ogromnym osiągnięciem – może nawet najważniejszą ustawa w USA od uchwalenia Homestead Act w 1862 r. Jednak system działał tak jak powinien tylko przez 2 lata ponieważ politycy decydując o przystąpieniu USA do I wojny światowej zdecydowali się finansować wydatki na politykę obronna z kredytu, a nie ze wzrostu podatków.

Jak jednak Grecja może skorzystać z doświadczenia USA i wprowadzić podobny program finansowania produkcji i odbudowy bazy podatkowej żeby umocnić fundament finansowy całego kraju?

Ten proces jest łatwiejszy od tego, który musiały przeprowadzić USA. Grecja musi tylko zająć swoim Euro i mieć prawo emitować przez Bank Grecji (bank centralny) walutę wsparta aktywami prywatnego sektora zamiast papierami dłużnymi rządu.

Pierwszym krokiem jest reforma systemu podatkowego tak żeby zachęcał, a nie zniechęcał do produkcji. Trzeba uprościć prawo podatkowe i co jest bardzo ważne pozwolić każdemu obywatelowi na akumulacje kapitału na zasadzie odpisu od podatku.

Jak zatem wesprzeć pieniądz aktywami prywatnego sektora zamiast papierami dłużnymi?

 

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ: Kredyt i pieniądz w świetle sytuacji w Grecji

 

Bank centralny zamiast kupować obligacje rządu na nie zupełnie otwartym powinien dyskontować odpowiednie papiery wartościowe wspierając kredyt zdrowego prywatnego sektora w bankach komercyjnych i (jeśli gospodarce brakuje płynności) kupować odpowiednie akcje sektora prywatnego na otwartym rynku.

 

Grecja musi mieć prawo emitować przez Bank Grecji (bank centralny) walutę, swoje Euro, wspartą aktywami prywatnego sektora zamiast papierami dłużnymi rządu.

 

W tym samym czasie rząd będzie spłacał kredyt. Po spłaceniu powinny zostać wyemitowane nowe pieniądze wsparte aktywami, które zastąpią wsparte długiem.

Chociaż dług rządowy ma skutki czysto inflacyjne, to na szczęście emisja nowego pieniądza opartego o aktywa przeciwdziała inflacji. Utrzyma się skutek inflacyjny pieniądza wspartego długiem, ale nowy wsparty aktywami będzie miał skutek neutralizujący na poziom cen. Przez sześć do ośmiu miesięcy może wystąpić przejściowy skutek inflacyjny – i będzie trwał tak długo dopóki nowe towary i usługi nie trafia na rynek. Wówczas zysk z ich sprzedaży pokryje ich finansowanie i zacznie spowalniać tempo inflacyjnemu.

Redyskontowanie finansuje tworzenie nowego kapitału, a operacje na otwartym rynku pozwalają sfinansować proces redukcji istniejących stanów magazynowych. Połączenie redyskontowania i operacji otwartego rynku zapewnia dostępność wystarczającego finansowania solidnych inwestycji nowego kapitału sektora prywatnego. Ponadto zapewnia dostępność wystarczającej ilości pieniądza na kupno zmagazynowanych towarów. W tej klasycznej teorii bankowości banku centralnego – “doktrynie prawdziwego banknotu” – nie ma miejsca na wsparcie jakiejkolwiek podaży pieniądza dłużnymi papierami rządu.

W Grecji jednak w gospodarce nie ma żadnych oszczędności, które rząd mógłby pożyczyć tylko rząd uzależniony od wydatków. Dlatego właśnie Grecja musi natychmiast wprowadzić politykę zaciągania pasa dopóki nie zostanie odbudowana zdolność produktywna i zacznie się poprawiać baza podatkowa. A prawdopodobnie za 6 lub 8 miesięcy zaczną być widoczne efekty i ustabilizuje się poziom cen. I wzrośnie zdolność poboru podatków.

I na tym, w ogólnym zarysie, polega plan naprawy sytuacji gospodarczej w Grecji.

 

 

 

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ: Przywracanie twardego pieniądza w świetle kryzysu zadłużenia Grecji