James Holmes (z lewej), który jest podejrzany o to, że zastrzelił 6 osób i ranił 32 w czasie seansu kinowego w Colorado w lipcu 2012 r. Jared Lee Loughner, który zastrzelił 6 i ranił 14 osób w Arizonie w 2011 r.

CIA nadało kryptonim MK-Ultra swojemu programowi, którego celem było uzyskanie kontroli nad umysłem. Allen Dulles udzielił zgody na prowadzenie prac w ramach tego programu w kwietniu 1953 roku, niedługo po nominacji na dyrektora CIA. Zadaniem tego programu było zwalczanie podobnych działań, które miały miejsce w Związku Sowieckim.

Kilka tygodni później Dulles, co było niezwykłym wydarzeniem, na spotkaniu ze studentami Uniwersytetu Princeton opowiedział  o metodzie walki przeciwko mózgowi, świecie MK-Ultra. Następnie to przemówienie opublikował U.S.News & World Report.

W prowokującym przemówieniu Dulles wyjaśnił, że w chwili, gdy o tym mówił, Rosjanie posługiwali się “tak subtelnymi i wstrętnymi dla nas technikami wypaczania umysłu, że powodują, iż wzdrygamy się przed nimi…”. Umysły osób poddanych takim procedurom medycznym są pozbawione zdolności formułowania własnych myśli. Nowe techniki czyszczą umysł i wprowadzają nowe myśli, które ofiara powtarza jak papuga. Osoby tak ukierunkowane mogą jedynie powtarzać myśli wrzucone do ich umysłu za pomocą zewnętrznej sugestii. Mózg zatem przypomina adapter, który odtwarza płytę, kontrolowaną przez kogoś z zewnątrz.

W pracach nad projektem MK-Ultra zaangażowanych było setki naukowców i dziesiątki ośrodków uniwersyteckich, a także badawczych w kilkunastu państwach. Celem obranym w 1955 roku był rozwój zmieniających stan umysłu substancji, które mogłyby doprowadzić do stanu umysłowego zamieszania, pobudzać do nielogicznego myślenia, zmieniać strukturę osobowości, ograniczać ambicje i wydajność pracy, powodować kalectwo fizyczne, zwiększać skłonność do zależności jednej osoby od drugiej, wywoływać długotrwałe stany euforii i wprowadzać w stan amnezji odnośnie sytuacji, które miały miejsce w czasie działania danej substancji w organizmie.

W ciągu trzech lat dopuszczono pół tuzina takich psychoaktywnych narkotyków do użycia w czasie tajnych operacji. Niewiele więcej dostępnych jest informacji na temat rezultatów tych działań.

Przecieki z CIA w 1973 roku doprowadziły do serii przesłuchań w Kongresie – przede wszystkim [nadzorowanych przez Kongresmenów – red.] Church’a, Pike’a i Kennedy’ego. Przecieki dotyczyły serii eksperymentów z użyciem LSD, których obiektem byli niczego nie domyślający się ludzie, a także podejrzanych okoliczności śmierci naukowca zajmującego się bronią biologiczną pod przykryciem CIA, Franka Olsona.

Z przesłuchań wynikało, że eksperymenty MK-Ultra w większości zakończono w połowie lat 60., ponieważ nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Informacje na temat projektu nie były dostępne, gdyż cała dokumentacja trafiła do dyrektora CIA Richarda Helmesa tuż przed jego odejściem na emeryturę pod koniec stycznia 1973 roku. Prawdopodobnie niczego ważnego nie odkryto.

W odpowiedzi na żądanie o dostęp do informacji publicznej nagle znalazło się wiele zakurzonych pudeł ze starymi dokumentami finansowymi i kilkoma memorandum w piwnicy CIA. Przekazano je Johnowi Marksowi, który chciał uzyskać do nich dostęp. W 1978 roku na podstawie 16 tysięcy stron dokumentów opublikował swój bestseller The Search for the “Manchurian Candidate”: The CIA and Mind Control: The Secret History of the Behavioral Sciences.

Marks w swojej książce w dużym stopniu zgodził się z wersją wydarzeń przedstawioną przez CIA. MK-Ultra okazała się być żenującymi eksperymentami amatorów. Nie było dowodów, które świadczyłyby o jakichś znaczących osiągnięciach. Zauważył jednak niedorzeczność, jaką był fakt, iż ani Kennedy ani inni śledczy nie przycisnęli CIA, żeby dowiedzieć się więcej na temat przebiegu i rezultatu MK-Ultra. Zwykły obywatel, taki jak Marks, nie uzyska większej wiedzy na ten temat, ponieważ śledztwo było prowadzone nieodpowiednio. Marks napisał także, że w materiałach wywiadu, które otrzymał, nie znalazł potwierdzenia na to, iż Sowieci kiedykolwiek uzyskali znaczący rezultat swoich działań na rzecz zdobycia kontroli nad umysłem.

 

Otwarcie Puszki Pandory

W 1999 roku Zachód po raz pierwszy w sposób autorytatywny mógł poznać  na jak ogromną skalę był zakrojony sowiecki (rosyjski) program produkcji broni biologicznej opatrzony klauzulą najwyższej tajności.

Od 1975 roku amerykańscy politycy twierdzili, że nie istnieje tego typu sowiecki (rosyjski) program, który łamałby ustalenia zawarte w traktatach kontroli uzbrojenia. Amerykańscy politycy twierdzili również, że nawet jeśli takie działania rzeczywiście miały miejsce to nie byłyby traktowane jako znaczące.

Ku ich zmartwieniu, w 1989 roku na stronę Zachodu przeszedł sowiecki naukowiec, który brał udział w programie budowy broni biologicznej pod kryptonimem BIOPREPARAT. Jego przesłanie było proste: sowieci pracowali nad zakrojonym na wielką skalę projektem budowy broni biologicznej opatrzonym klauzulą najwyższej tajności, który przynosił niezwykle znaczące rezultaty.

Trzy lata później, w 1992 roku, na stronę Zachodu przeszedł inny sowiecki naukowiec, płk dr Kanatjan Alibekov. Doktor Alibekov był zastępcą szefa BIOPREPARAT-u. Potwierdził słowa poprzedniego naukowca i dostarczył znacznie więcej szczegółowych informacji na ten temat: 30 tysięcy technologów, dziesiątki dużych centr badawczych, podziemne pomieszczenia i dziesiątki laboratoriów przystosowanych do badań nad najniebezpieczniejszymi substancjami, z których każde było ponad 100 razy większe niż dwa amerykańskie laboratoria tego typu (P-4).