rtr4vh6nN iemiecki komisarz walutowy Hjalmar Schacht w latach 1920 ustabilizował tamtejszą walutę kładąc kres hiperinflacji, która rozpoczęła się po zakończeniu I wojny światowej. Oczywiście, z drugiej strony, niestety położył fundament pod odrodzenie Niemiec, które w niecałe 10 lat próbowały znów podbić świat. Jednak z tego wypływa wniosek, że w okresie krótszym niż 10 lat można gruntownie poprawić stan gospodarki.

Grecja jednak nie musi demonetyzować swojej narodowej waluty czy przyjmować innej (chociaż Grecja skorzystałaby z takiej reformy jeśli zostałaby poprawnie przeprowadzona) bo, chwilowo, unia walutowa euro nie jest palącym problemem. Stanowi oczywiście poważny problem, ale nie wymagający natychmiastowego rozwiązania. Wszyscy politycy powinni zrozumieć – że powinno się ten problem rozwiązać, ale na razie nie ma takiej konieczności.

Ateny muszą jednak zrezygnować z opierania swojego euro o zadłużenie i podaż pieniądza z prywatnego sektora (hipoteka i weksle) i związać go z wartością aktywów. To można zrobić, ponieważ tak się już działo, bez powodowania jakichkolwiek negatywnych skutków dla gospodarki.

Model takiej reformy stanowi program przyjęty w 1913 r. przez USA po uchwaleniu Federal Reserve Act (Ustawy o Rezerwie Federalnej) – w oryginalnym kształcie, a nie tym, który podlega dziś nadużyciom.

 

Ateny muszą jednak zrezygnować z opierania swojego euro o zadłużenie i podaż pieniądza z prywatnego sektora (hipoteka i weksle) i związać go z wartością aktywów. 

W czasie wojny secesyjnej sekretarz skarbu Abrahama Lincolna Salmon P. Chase podjął decyzję o finansowaniu wydatków Unii na wojnę przy pomocy długu, a nie z podatków. Czołowy autorytet “zasad bankowości” Charles A. Conant nadmienił, że Chase chciał zostać prezydentem i dlatego nie chciał mieć na koncie wzrostu podatków. Stąd też na pierwszej serii monet jednodolarowych miał widnieć jego portret. Chciał żeby wyborcy znali jego twarz by na niego głosowali (Kongres jednak zmusił go do zmiany projektu). Chasowi jednak udało się finansować wydatki wojenne z zadłużenia ponieważ Lincoln nie interesował się skąd się biorą pieniądze dopóki ich wystarczało. Ważniejszym problemem dla niego było utrzymanie jedności unii, a następnie uwolnienie niewolników niż zła polityka monetarna i fiskalna.

W konsekwencji z obiegu zniknęła “twarda” waluta – złoto, srebro , a nawet miedziane monety- którą zastąpiły prywatne weksle i znaczki pocztowe miast drobnych pieniędzy oraz zdewaluowane zielone (banknoty USA wsparte rządowym długiem) do celów większych transakcji. W ostatnich latach wojny jeden dolar w złocie warty był conajmniej $2,64 papierowego, a rating kredytowy rządu federalnego gwałtownie spadł na rynkach europejskich.

Niestety najpierw oficjalna, a później nieoficjalna polityka deflacji w celu odbudowania parytetu złota i papierowych walut (to znaczy zrównaniu wartości papierowej waluty i dolara w złocie) spowodowała spadek cen i poważny uszczerbek w oszczędnościach farmerów i drobnych przedsiębiorców. W tym samym czasie bogaci przemysłowcy i biznes mogli nabyć tyle pieniędzy ile chcieli lub potrzebowali poprzez emisję papierów wymiany opartych na przyszłych oszczędnościach. I mogli je od razu wykorzystać (w handlu) lub zdyskontować w nowych Bankach Narodowych, które również były bankami komercyjnymi.

Jak na ironię banknoty Banku Narodowego, które miały zastąpić banknoty USA wsparte długiem były także nim wsparte. Jedyną przewagą nowych banknotów był fakt iż ich emisja była regulowana. Ciekawe, że jedno i dwudolarowe banknoty Banku Narodowego były emitowane tylko do 1878 kiedy zastąpiły je jedno i dwu dolarowe banknoty USA oraz certyfikaty srebrnych jednodolarówek oraz papiery wartościowe.

Sytuację pogorszył spadek ceny srebra w relacji do złota. Wskutek spadków cen pszenicy i innych produktów rolnych farmerzy musieli produkować dwa buszle pszenicy żeby spłacić kredyt, za który mogli kupić tylko jeden buszel pszenicy. W tej sytuacji Populiści jak William Jennings Bryan zaczęli się domagać “wolnego srebra”.

 

Francja lewarowała spadek cen srebra żeby zmniejszyć prawdziwą wartość zadłużenia wobec Prus na początku lat 1870. 

 

Nazwa “wolne srebro” nie znaczy, że każdy mógł dostać srebro za darmo. Oznaczało to, że nie było ograniczeń ilości srebra, które można było przynieść do mennicy żeby wybić monety i wprowadzić na rynek jako pieniądz. A to znaczyło także, że dochodzi do inflacji ponieważ ilość srebra w srebrnych dolarówkach (czy innej monecie bitej ze srebra) miała wartość niższą od dolara ze względu na ogromną produkcję monet i spadek cen srebra. Inflacja dla farmerów i drobnych przedsiębiorców wiązała się z łatwiejszą spłatą zadłużenia tanim srebrem, a nie drogim złotem. Warto przywołać tutaj przykład Francji, która lewarowała spadek cen srebra żeby zmniejszyć prawdziwą wartość zadłużenia wobec Prus na początku lat 1870.