Herbert Romerstein

 

Czytelnicy autobiografii Baracka Obamy Dreams from My Father nie wiedzieli, kim jest „Frank”. Obama często mówi o “Franku”, nie wymieniając jego nazwiska, ale wskazuje, że ilekroć potrzebował jego rady, szedł do Afro-Amerykańskiego poety, z którym zapoznał go dziadek. Publicysta czasopisma wydawanego przez Komunistyczną Partię USA ujawnił, że „Frank” to Frank Marshall Davis.

Pierwszy raport badawczy na temat Davisa, który napisałem z Cliffem Kincaidem, nosi tytuł Związki Obamy z komunistami na Hawajach. Przedstawiliśmy w nim dowód, że Davis był aktywnym członkiem Partii Komunistycznej i brał udział w głównych jej przedsięwzięciach.

Obecnie dysponujemy teczką FBI Franka Marshalla Davisa. Znajdują się w niej dokumenty, które nie tylko potwierdzają, że był członkiem partii, ale iż odnosił się negatywnie w stosunku do białych. Ten fakt koresponduje z uwagą Davisa, wypowiedzianą w rozmowie z Obamą,  że czarni „mają powód do nienawiści [w stosunku do białych]” (Dreams From My Father, str. 91). Gdy Obama rozpoczynał naukę w koledżu Davis radził mu, by „miał oczy otwarte” i „był przytomny”, bo inaczej zostanie „wyszkolony” wbrew swoim interesom (str. 97). Obama wyjaśnił, w jaki sposób traktował rady, których udzielił mu Davis. „Dobierałem przyjaciół bardzo skrupulatnie, by nie być omyłkowo wziętym za zdrajcę. Bardziej aktywnych politycznie studentów. Studentów zza granicy. Chicanos. Profesorów marksistowskich, feministów strukturalnych i poetów punk-rockowych” (str. 100).

FBI pierwszy raz dowiedziało się o przynależności Davisa do Partii Komunistycznej, gdy w 1944 roku został rozpoznany jako członek klubu Dorie Miller przy Partii Komunistycznej w Chicago. Należał do partii co najmniej rok, od 1943 roku, bo w 1944 roku wybrano go do konwencji Partii Komunistycznej. W maju 1944 roku konwencja zmieniła nazwę Partii Komunistycznej na Komunistyczne Stowarzyszenie Polityczne. Później przywódca partii Earl Bowder został oskarżony o „rozwiązanie” Partii Komunistycznej wskutek zmiany jej nazwy. W czerwcu 1945 roku na innej konwencji Bowdera usunięto z kierownictwa i wówczas przywrócono nazwę Partia Komunistyczna USA . Na początku 1945 roku, jak się dowiedziało FBI, Davis był członkiem Carver Second Ward West Komunistycznego Stowarzyszenia Politycznego, a do 1946 roku stał się członkiem klubu Carvera Partii Komunistycznej.

Tajny informator podał FBI numer legitymacji partyjnej Davisa: 47544. Żona Davisa, Helen Canfield Davis, należała do klubu Paula Robesona przy Partii Komunistycznej Chicago. Jej numer legitymacji partyjnej to 62109.

 

Propaganda komunistów amerykańskich: "Przestańcie linczować metodami sądowymi!"

Inny informator FBI z Chicago przekazał wiadomość, że od września 1946 do lutego 1948 roku Frank Marshall Davis regularnie uczestniczył w spotkaniach Cultural Club przy Partii Komunistycznej. FBI zidentyfikowało większość członków Partii Komunistycznej i stowarzyszonych z nimi organizacji do początku lat 40., bo tajni informatorzy zostali wysłani do komunistów już pod koniec 30.

W 1950 roku, osoba, którą Frank Marshall Davis starał się zwerbować do Partii Komunistycznej, ujawniła, że jego zainteresowania partią zaczęły się w okresie wypadków  Scottsoboro i Herndon z 1931 roku. Mianem „chłopcy ze Scottsoboro” określano młodych czarnych mężczyzn, których aresztowano w Scottsoboro, w stanie Alabama, w wagonie towarowym. Byli w towarzystwie dwóch białych dziewcząt, które twierdziły, iż zostały zgwałcone. „Chłopcy ze Scottsoboro” zostali obronieni przez frontową organizacje Partii Komunistycznej, jaką była International Labor Defense (ILD) oraz National Association for the Advancement of Colored People. Przez co najmniej pięć lat trwała ostra rywalizacja pomiędzy komunistyczną ILD i niekomunistyczną NAACP. Choć NAACP zapłaciło koszty obrony, to ILD zebrało znaczącą kwotę rzekomo na obronę prawną, która jednak nigdy nie dotarła do adwokatów „chłopców ze Scottsboro”.

Angelo Herndon pracował jako czarny organizator Young Communist League. Gdy został aresztowany w Georgii, groziła mu kara śmierci lub wieloletnie więzienie. Został obroniony przez International Labor Defense, które w 1937 roku zdobyło dla niego orzeczenie uniewinniające Sądu Najwyższego.

 

Mentor Franka Marshalla Davisa

Przyjacielem i mentorem Davisa był stary komunistyczny aparatczyk William L. Patterson z Chicago. Odnaleźliśmy biografię Pattersona w dokumentach Międzynarodówki Komunistycznej w Moskwie. Została napisana w 1938 roku i przedstawia Pattersona, urodzonego w 1891 roku, jako kandydata do komitetu centralnego Partii Komunistycznej USA. Od 1926 do 1929 roku był członkiem Partii Komunistycznej USA, a w latach 1929-1936 przynależał do Partii Komunistycznej Związku Sowieckiego. Gdy został wybrany do komitetu centralnego, odnowił swoje członkostwo Partii Komunistycznej USA. Był delegatem Szóstej Międzynarodówki Komunistycznej w 1928 roku i 10. Plenum Egzekutywy Kominternu w 1930 roku. Był także urzędnikiem Red International of Labor Unions i przedstawicielem Międzynarodówki Komunistycznej we Francji (Archiwa Kominternu, Fond 495, Opis 74, Delo 467, str. 29-30).