Od lat trzydziestych dziewiętnastego wieku kandydatów do najwyższych urzedów w Stanach Zjednoczonych wybierały narodowe konwencje [zgromadzenia]. W literaturze ten proces opisywany jest barwnie jako debaty w pokojach “wypełnionych kłębami dymu” by oddać zakulisowe działania.

W miarę upływu czasu owe konwencje i ten etap procesu wyborczego zaczął być traktowany jako pewnego rodzaju konkurs piękności. Traktowano ten werdykt jako głos doradczy, a nie wiążącą decyzję.

W 1968 r. dokonał się przełom gdy Hubert Humprey uzyskał nominację na wiceprezydenta bez poddania się nawet ani jednemu głosowaniu w prawyborach. Wówczas Partia Demokratów wprowadziła nowe regulacje prawa wyborczego dla wszystkich stanów. Demokraci wprowadzili wymóg uczestnictwa w wyborach różnorakich mniejszości – także kobiet (jako gwarancję ich udziału w tym procesie). A także podział poparcia delegatów dla kandydatów proporcjonalnie do wyniku głosowania w prawyborach powszechnych. I dlatego wybory w 1972 r. są traktowana jako początek nowej współczesnej ery w polityce USA.

Ciekawostką jest jednak fakt, że dwa stany w minimalnym stopniu wprowadziły zasady opracowane przez Demokratów: stan Iowa i Południowa Karolina. Być może dlatego wyniki wyborów w tych stanach są trudne do przewidzenia?

Na zamieszczonych tu mapach można zapoznać się z przebiegiem procesu wyborczego na przestrzeni 40 lat. Ofensywa Wolności wspólnie z University of Virginia będzie systematycznie przedstawiać dzieje wyborów w USA w miarę jak obecna kampania wyborcza będzie wchodzić w kolejne etapy.


40 lat procesu wyborczego w USA w mapach